נצבים וילך and the Rebbe brings out the second half of the שיחה is the similarity between נצבים וילך to ראש השנה and יום כיפור. It brings out what ראש השנה and יום כיפור is, so the second half is what really counts. I just made because it's a long שיחה, so I didn't want to make the whole thing. I made only the second half. Okay. Talked before about this נצבים and וילך and explained that by נצבים we find the ענין of אחדות of אידן together, that's what נצבים is, אתם נצבים היום כולכם, you are all standing together ראשיכם שבטיכם, your heads and all the people. On וילך, it says also וילך, it says משה went and he spoke אל כל ישראל, to all the אידן. So, it also talks about all the אידן being together. So, we'll start from here: דער חילוק צווישן נצבים און וילך אין ענין האחדות פון יידן this idea, the פרשה נצבים and פרשה וילך in connection to the unity of, among אידן, וואס דאס איז זייער תוכן, this is what the Rebbe brought out in the first half of the שיחה, that's the meaning of פרשת נצבים and וילך, the unity of אידן. פארשטאנען ווערן, we'll understand that better לויט׳ן אונטערשייד צווישן ראש השנה און יום כיפור. By understanding the difference in ראש השנה and יום כיפור, that'll also give us an understanding better in the difference of וילך, but the main part, this part of the שיחה is about the difference between ראש השנה and יום כיפור. And

we'll this will be understood when we understand the difference between ראש השנה and יום כיפור in the ענין of תמליכוני עליכם. In the ענין of תמליכוני עליכם. What's תמליכוני עליכם? We know that it says in גמרא that the אויבערשטער says that on ראש השנה, "I'm asking you to make me king." That's the main thing of ראש השנה. The Rebbe explains in many שיחות that the main thing of ראש השנה is it's the day that we accept השם as king. So, it's even higher than doing מצוות. Doing מצוות already accepting specific things. I'll do this, I'll do this, I'll put on תפילין, I'll do this. This is the general idea: I accept You as king. That's what ראש השנה is. And that's what יום כיפור is, also. יום כיפור is when we generally are connected to the אויבערשטער essentially, which is beyond, even before and higher than this specific connection that comes through doing what the אויבערשטער wants. So, he says when we'll look at the difference in this ענין of תמליכוני עליכם, the way it's in ראש השנה and the way it's in יום כיפור, we'll see the two sides. ווי דערמאנט, as he mentioned before, זענען ראש השנה און יום כיפור איין נקודה. ראש השנה and יום כיפור both have one point, both one point. And it actually says, תאקע, that יום כיפור sometimes תנ״ך is called ראש השנה. It's like all one continuation. הא? Yeah. דער

תמליכוני עליכם פון ראש השנה, we know like this, that this that we make השם as our king on ראש השנה צוזיך או בעשרת ימי תשובה, it happens, it starts on ראש השנה, but it takes time. It goes out around throughout the whole ten days of תשובה ביז צו זיין שלימות לגמרי ביום כיפור, and when does it come to its completion, to its climax, to its stop? It's on יום כיפור. און דערפאר זאגט מען המלך הקדוש אלע עשרת ימי תשובה. Therefore all ten days of תשובה we say המלך הקדוש because that's when we make השם king throughout all ten days. נאר דער חילוק צווישן זיי איז, but the difference between the way we accept השם as king on ראש השנה versus יום כיפור is like this: ראש השנה ווערט געטאן דער תמליכוני עליכם בשורשו ובקרקע ראשון. This on ראש השנה we cause השם to become king all the way up there, in the source, in the root of everything. דעמאלט איז מען מעורר דעם תענוג ורצון פון עצמותו יתברך במלוכה. What we do down here, we cause השם to want to become king. השם, where He is in the higher worlds all the way there, we cause Him to have pleasure in being the king and wanting to be the king over the world, over the אידן. און יידן האבן דעם כח צו פועלן דאס, and אידן have the power to affect all the way up there to make השם in His source, the way He's up there, to become king. דערפאר ווייל זיי זענען מושרש אין עצמות, because אידן come from there. When you want השם to become king, that means you're reaching into the essence of השם. Why could we reach into the essence of השם? Because that's where we are from. We are essentially one with השם. We are in the essence of השם. That happens on ראש השנה. In the עשרת ימי תשובה, ווערט בלשון הקבלה, אויפגעטאן דער בנין פון ספירת המלכות. And the next days that already is a lower level. We know that this concept of מלכות of השם, you have later on in the lower world in אצילות you have ספירת המלכות and you have to build it up. So, ראש השנה we go all the way to the source. Then during the ten days of תשובה we do that same thing in a lower level, in the עולמות. ביז יום כיפור, comes יום כיפור, ווען דער בנין המלכות איז בשלימות, then you complete the building of the kingship of השם און דער ענין פון תמליכוני עליכם איז דאן מאיר בגילוי למטה. Then it comes on all the way down here. So, that's the way it works: starts on ראש השנה in the highest levels, goes out to עשרת ימי תשובה in the lower levels, provided in יום כיפור it comes down here. Down here, השם is our king. וויבאלד אז דער תמליכוני עליכם איז מען פועל ביז עסיף ראש יום דורך אחדות יידן, since we know that how do you you cause השם to become king. If we are united all together, when השם sees that היות מ'איז united, that will cause him to become king, איז פארשטאנדיק, so we understand, אבער הייבט זיך דער חילוק אַרויס צווישן ראש השנה און יום כפור, מען גייט מיט תמליכוני עליכם, so obviously what we explained before, the difference between ראש השנה and יום כפור in the in concerning this השם becoming king, על דרך זה איז דער חילוק צווישן זיי בשייכות צו דער אחדות פון אלע אידן.

The same difference is in the אחדות in the unity of אידן. Since that תמליכוני עליכם comes through אחדות, through אידן being united, and since there are different levels in this תמליכוני עליכם, one is on the higher level and a lower level, and that ראש השנה is very up there and יום כפור comes down, so the אחדות of אידן is the same. That there are different levels in the אחדות of אידן. ראש השנה is one level of אחדות when אידן are united, and עשרת ימי תשובה and יום כפור is the one that comes down. So it's not an individual accepting Yeah, it's it's well, yeah, but when all the individuals together do it, then it becomes the אייבערשטער accepts it. So it's like a lot of individuals becomes a a ציבור. So גילוי למטה, is it lower or higher גילוי למטה? It's higher. Higher. It's a it's it's it's a bigger ענין. Higher, it's lower, it comes down here, למטה is lower, but it's a bigger ענין. And the אלטער רבי will explain. To do it up there is not such a big thing. To have the אחדות down here, that's a big thing. So he says like this. He explains that the אחדות פון אלע אידן אין ראש השנה, the fact that all the אידן are united on ראש השנה, is בעיקר is their אחדות is למעלה. That's the way we are all united up there, in שרש ומקור, in the source. And the truth is we are all one, it says in תניא פרק ל"ב, all the אידן come from one source, we're all one. און אין יום כפור, ווערט די אחדות נתגלה למטה. In יום כפור, this אחדות comes down here. And we טאַקע know, actually in the מחזור, one of the פיוטים we say, a day that people don't hate each other, people that don't fight with each other, unfortunately sometimes you find it too in שוהל, on יום כפור you have it, no, but it's a day that That's one time of the year where, unfortunately, in שוהל you have all the fights, this is Not the fights. You may find one individual, but בכלל it's a time it says, אין בו שנאה ולא קנאה, you know, you don't fight, it's אחדות, but it's אחדות down here. ודאס איז דער עילוי שלא בערך פון יום כפור לגבי דער עילוי פון ראש השנה. And this is the specialty of יום כפור over what ראש השנה is. The אחדות פון אלע נשמות ישראל אין זייער שרש ומקור, you the fact that all the אידן in their source are all united, איז ניט בדרך חידוש לגמרי, און וואס? ס'איז נישט אזא ביג, not something you know, it's a big חידוש, not something new, it's obvious. נאר ווייל דארט איז לכתחילה ניטא קיין שום פירוד וחילוקי מדרגות. It's a level where there are no differences. It's a high level, so automatically such a big thing to say, you know, they're all united up there, so obviously they're all united. Because it's a place where there are no When do you When is there a When When would it be a חידוש to say, "Oh, they're united"? If they're different and they still go together, that's something. But there's no difference. כעגול שאין בו בחינת ראש וסוף, like a circle. You say a circle has no beginning and no end, and no no no not not not one is more than the other. It's a big deal, because there is no beginning and end. So you if you want to don't want to have a table nobody should sit in front, you have a round table. So they're all equal. They're all equal. Why? So and that's not big If you have a round table that no one is sitting up front and someone is sitting in the back, there's no front and there's no back, they're all equal. But that's that's done up there. So but that's not such a big thing. It's simple. דער אמת'ער אויפטו פון אחדות, the real greatness of אחדות of unity is, ווען מען מאכט פון פירוד אחדות. Make what? פון פירוד, separation, when there is a separation and you make that into united into union. ווען מען טוט אחדות, when you bring אחדות דארט וואו עס זענען דא חילוקי מדרגות ופירוד, where there are different levels, and everyone is different and everyone is separate, and you unite them. און דווקא די אחדות פון פירוד, and only this specific אחדות that comes in a place where there is פירוד, where there is separation, there is differences, and you make אחדות, דריקט אויס די אמת'ע אחדות הפשוטה דלמעלה. That really is the real shows the real unity of השם. ווארום דווקא פון אחדות הפשוטה נעמט זיך דער כח עס צו קענען מאכן פון רשות הרבים רשות היחיד, יחידו של עולם. Only because of the כח of the אייבערשטער, he could take from something that's many and turn it into one. And that's the greatest thing. So the greatest אחדות is not when there is only one, it's when you seemingly have many and they turn into one. That's a bigger אחדות. In חסידות it always says the difference between אחד and יחיד. When we say by קריאת שמע, שמע ישראל ה' אלקינו ה' אחד, השם is one. What do we mean he's one? He means he's one, there's nothing else. So why do we say one? We should say single. One means one, doesn't mean it can't be two. You could have one, you could have a second. When you say, if you want to say he's the only one, you say יחיד. Like you say someone has an only child, you don't say he has a בן אחד, he has one son. He could have 10 children, so this is one, this is two, you say יחיד. So why does it say אחד? So the answer is for this reason: if you say יחיד, you're saying that there is no world. The אייבערשטער is the only thing. What you want to say is, no, in a place where it seems to be more than one, אחד shows that it's a possibility of more, and over there, he's one. And that's the greatest אחד. The same thing by אידן. If you stack it, all the נשמות are למעלה up there, we're all one, no big deal, but down here, all one, that's the big deal. אָדער חילוק כנ״ל. It all falls up on one day over here. No, from there it's נמשך for the whole year. We hope it's נמשך for the whole year. אָדער חילוק Is that the מלכות? The ענין of at the end of פסוקי דזמרה and and and שופר? What do you mean, when, ראש השנה? Yeah, מלכיות ענין of תנחומא where does אחדות come in here? But the גמרא says that it doesn't talk about אחדות there. No, it's not in the גמרא, this is חסידות. The ענין of תנחומא is חסידות? That's from the גמרא. But תנחומא is connected to the אחדות of אידן, that's the beginning of the שיחה. We've been learning it. Right, oh, it's all in the beginning of the שיחה, okay. אָדער חילוק כנ״ל, די אחדות פון אידן צווישן ראש השנה און יום כיפור, this difference in the אחדות of אידן between ראש השנה and יום כיפור שפיגלט זיך אפ אין דעם חילוק צווישן זיי ביי שייכות פון ענין התשובה. It mirrors itself, you could see it in the difference in the concept of תשובה the way it's on ראש השנה and the way תשובה is on יום כיפור. And you'll see in that difference the this difference that we said before whether it's אחדות some place up there or אחדות down here. ראש השנה זאגט מען נישט קיין וידויים כידוע. ראש השנה, it's a day of תשובה obviously, it's one of עשרת ימי תשובה, but we don't say any וידוי, we don't say אשמנו, you're not allowed to say אשמנו, it's like יום טוב. Even in נוסח חב״ד, in our נוסח, in אבינו מלכנו, on ראש השנה we skip a few pieces. A regular אבינו מלכנו, how does it start? אבינו מלכנו חטאנו לפניך, on ראש השנה we don't say it. Later on it says a few אבינו מלכנו's, a few lines about עבירות, we don't say it on ראש השנה. Which by the way someone mentioned to me that when we sing אבינו מלכנו, you have to keep in mind that before you start singing you have to say the first one. Say אבינו מלכנו חטאנו לפניך. The רבי always when the רבי would make to sing, the first thing, you could see, would go like this, because אבינו מלכנו חטאנו, no, when you open the ארון, אבינו מלכנו חטאנו לפניך, and then you start singing because it's the second one. But on ראש השנה we don't.

ראש השנה is יום טוב, and יום טוב you're not allowed to say תחנון. So we don't say וידוי, we don't say all this. In the תפלות וכו׳ of ראש השנה ווערט נישט דערמאנט דרך וידוי. When you דאווען ראש השנה and you look at what you're saying in דאווענען, you don't find in a form of confession נישט קיין חטאים, you don't speak about עבירות, און אפילו נישט וועגן די סליחה וכפרה, not even asking Hashem forgiving you. It's a day of תשובה, but we don't mention it. The main thing we talk about is the אייבערשטער's מלכות and the הנהגת דין, all things, but the fact that we're doing תשובה and we're asking Hashem to forgive for עבירות, we don't mention, almost not. משא״כ יום כיפור is a יום סליחה וכפרה, you feel this is the day that Hashem forgives us, וממילא זאגט מען וידוי, we say אשמנו, we say על חטא. און דער טעם החילוק יש לומר בדרך אפשר, what's the difference, why on ראש השנה we don't and on יום כיפור we do? די עבודה פון ראש השנה איז די הזזה מיט דעם עצם הנשמה. On ראש השנה the main עבודה is that you shake yourself, you move move the it is מושרש in עצמות. In other words, it's a connection that a איד has to the אייבערשטער on ראש השנה that and a הזזה means, הזזה עצמית is it's an expression in חסידות. I don't know if you want to explain it. הזזה means to shake. It's a משל from, it says it's based on the זוהר, it's a משל of a chicken. A chicken when it rolls itself in dirt and it gets full of sand, and try to take off the sand, try to pick it out. You can spend ten year a year until you get everything out. The chicken gives one shake, everything goes out. So because you're not dealing with with details. We're dealing with just one thing. ראש השנה, it says it's a time when we give one shake to the אייבערשטער and we're saying, we accept Hashem as King, we're not dealing with details, we're not dealing with I did this עבירה, this עבירה, I have to do It's a general thing connected, I'm a איד and I'm connected to Hashem. That's what it נאך העכער פון שורש התורה והמצוות, which is higher than the details of תורה ומצוות, this is the highest root because we know the connection of a איד to the אייבערשטער is higher and deeper than the connection of the תורה to the אייבערשטער. Because it says in מדרש that both are before the world, which means תורה and אידן are both higher than the world, close to the אייבערשטער, closer than anything else, and then the מדרש asked, and between the two, who is higher? And the מדרש says the אידן are higher. So the אידן are מושרש, we call them they're rooted in the עצמות of Hashem. So why do we, so then if our connection is is closer than תורה, why why do we have to learn תורה to get closer to the אייבערשטער? It's a different מדרגה, there's איהו וחכמתיה חד, אורייתא... אבל בגילוי! I'm not going into it, we explained it many times. It says in זוהר that three knots tied together: the אייבערשטער, תורה, and יידן. So the מפרשים ask: if you have three things tied together, you only have two knots. You have three things, but not three knots! You have three pieces of string, and you tie the three together, how many knots do you have? Two. Oh, so the answer is, it's a circle. And what's the פשט? So you have the אייבערשטער, תורה, and יידן. So the יידן are on one side connected to the אייבערשטער, and the תורה on the other side. So a ייד is connected to the אייבערשטער without the תורה. On the other hand, this way he's connected through the תורה. And the same thing the תורה, the תורה is connected to the אייבערשטער direct and it's also connected through. So we have two ענינים. We have the way it's באמת, בעצם, then we have the גילוי. A ייד is בעצם connected with the אייבערשטער. In order to bring out that connection, you have to have תורה. That's the מצות. You see, otherwise this could could I'm going to go away into it, I don't want to spend time. We have a שאלה: why should you be מקרב every ייד? To make him go, put on תפילין, make him Other people say, don't, he's a he's a guy he doesn't don't, why don't you let him go? What do we say? First, a ייד. He's a ייד, he's connected to the אייבערשטער whether he did תורה ומצות or not, he's connected. So the reason we're מקרב him to do תורה ומצות is because it makes no difference if he does תורה ומצות or not. That's what you're saying! Saying no matter what, whether he learns תורה, does מצות, he's still a ייד, and because of that, we have to bring him to do מצות. That's the whole ווארט. Because he's a ייד בעצם connected, and the אייבערשטער wants that connection should be בגילוי. So that's why we have to do מצות, so he should be מגולה. Okay, let's go ווייטער. ומצד דעם מדרגה איז לכתחילה we're talking about, we're talking about very high levels, a connection of a ייד to the אייבערשטער in high levels, you don't have to ask to be forgiven for sins. In that level, there are no sins. Because the whole concept of a sin is only in a lower level that you don't do what the person Like the אייבערשטער like a משל of a parent with a child: there's two types of connections. One is like, this is your child, finished, and there's a connection there. And then there is you want him to behave, and if he behaves properly, you connect yourself, you like him. In that first connection, with that the fact that he's your child makes no difference how he behaves. Yeah behave, misbehave, it it doesn't count. He's your child, no matter what. Same thing here, on ראש השנה is the time when we connect all the way up there, so we don't have to ask to be forgiven for עבירות, because there are no עבירות in at that level. דעריבער איז דאן נישט שייך צו רעדן וועגן סליחה וכפרה, so you can't talk about forgiveness. אפילו נישט וועגן the מעלה of זדונות נעשות לו כזכיות. You don't even talk about doing תשובה, וממילא my עבירות will all turn into מצות. You don't even talk about that. שדעמאלט איז די בחירה חפשית פון עצמות אין נשמות ישראל, in a ייד. It's the time when a ייד chooses השם just because he's a ייד. וואס מצד דעם ווערט דער סדר דער תענוג ברצון תמלוך עלינו. That's why השם wants to become our king. The king is also the the essence. It's not accepting it says it's a higher מדרגה than accepting מצות. On ראש השנה there is קבלת עול means accepting מצות, that's not this. Accepting השם as king is deeper than that. You're the king. First you have to accept the king, then you can do what he wants. You can't say, I'm going to accept to do what you want. He'll say, you have to make me king first. The מדרש says what the אייבערשטער by מתן תורה, the first thing השם said: אנכי השם אלקיך, עשרת הדברות, I'm God, your God. Why did he say that? It's a משל of a It's a משל of a king conquered a country, as soon as he came into after he defeated and he won, comes into the people, the people greet him and say, נו, tell us! Give us some גזירות, tell us what to do! So he says, wait a second. First accept me as king, and then I'll think about what to tell you to do. Same thing, first thing השם says after יציאת

מצרים: אנכי השם אלקיך, I'm your God. Accept, then I'll tell you. So that's something beyond and before the ענין of doing מצות. That's the general thing. And then, when a ייד connects himself just essentially to השם, that says השם, now I'm going to be your king. That's ראש השנה. אין כיפור אבער, דער שורש ועצם הנשמה נתגלה למטה. What happens in in the עצם of השם, when a ייד connects to השם on יום כיפור, that comes down here. אין דעם ארט וואו ס'איז שייכות חטאים, down here where it's possible to do עבירות. און דארטן איז דער עצמות שרי ומכפר. And down here where we are able חס ושלום to do עבירות, that's where we say the עצם of השם is there and forgives us. מצד דהתקשרות פון עצם הנשמה אין אלוקות וואס איז נתגלה ביום כיפור, because of the essential connection a ייד has to the אייבערשטער which works on יום כיפור down here in us, ווערט גופא די כפרה וסליחה וחטאים, here is the forgiveness and עבירות. But here we do talk about forgiving our עבירות, because down here there are עבירות. דאס גיט אייך הסברה והמתקה, this gives an explanation and makes it deeper to understand, וואס דווקא אין ליל יום כיפור night, דווקא the only time of the year which is the night of יום כיפור, the מנהג is שקודם שמתפללין מתירין עם העבריינים, before we say כל נדרי, there's a certain paragraph, sort of two lines that the חזן says: בישיבה של מעלה, בישיבה של מטה, מתירים, מתפללים, עבריינים, whereas we're allowing to daven with people who transgress. The only time of the year when we mention that we're מתיר, we allow to daven with people who transgress. Why do we have to say it then? So he says: ראש השנה קען מען דאך פועל'ן מחילה פאר עבריינים, און עבירות רעדט מען נישט. ראש השנה we don't have to say it, because ראש השנה we're לכתחילה on a level which makes no difference here whether you do עבירות not, because we're talking about the essential connection which a איד has like a child to a father, the essential fact that you're a child, no matter what. So whether you did עבירות or not, we don't talk about it, it's not part of it. ס'איז אבער דעמאלט די שאלה, דער ענין אז מען זאל מיט זיי מתפלל זיין? Now on the other hand, it's hard to daven with them. מען זאל מיט זיי, קען מען זיך מתחבר, מתאחד זיין אין דעם ציור פון עבריינים עד למטה? But then to become united with them, it's hard. Because the bottom line is we're reach reaching a high level, but the bottom line down here, they're people who are not doing תורה ומצות, so it's hard to feel united. דווקא יום כיפור, קומט עס צו צום אמת'ן אופן פון יעשו כולם אגודה אחת. דווקא יום כיפור, that's when you come to the real thing of all אידן being united, אז אפילו אידן ווי זיי זענען אויף דערווייל אין דעם ציור פון עבריינים, even Jews who so so far they're still transgressing the תורה ומצות, ווערן מתאחד מיט alle אידן and they're all united together, איז מתפלל עמו באגודה אחת, we daven with them in one group. מצד דעם, וואס די ענין אז יום כיפור ווערט נמשך even ווי זיי זענען למטה. Because of what we said, that on יום כיפור it's unity of all the אידן, and whatever happens, the greatness of יום כיפור even comes down here in the level the way it's down here, ווערט עס דעריבער אויסגעדריקט נישט נאר אין עניני הנשמה, נאר אויך אין עניני הגוף. That's why יום כיפור expresses itself not only in spiritual matters that has to do with the נשמה, but also with things of the body.

Where do we see that? In the חמשה עינויים פון יום כיפור, in the five things that you're not allowed to do on יום כיפור. And there are five things that חמשה עינויים: you can't eat or drink, and you can't you can't רחיצה, you can't wear shoes, you can't smear, and you can't have relations. So these are five things that you're not allowed to do on יום כיפור. In these things, איז נישט דא קיין חילוק צווישן איין איד און צווייטן. All אידן are the same. When it comes not to do something, everyone is the same. In a קיום מצוה, in a חיוב, when it tells you to do something, איז א ענין פון א פעולה פון עשיה, a ענין that you have to do, איז דא חילוקים in der מעמד, in der מדרגה of the קיום. Then there's a difference between צדיקים and an עולם, אנשים פשוטים. How do you do it? You have to bentch, let's say, some people do it with great כוונה with great intentions, and some people do it very simple, there's differences. But a ענין פון עינוי ושביתה, things that we stay away, stay away from eating, stay away from this, איז דאך אין דעם נישט, אין דעם הייבט, אין דעם האט ער נישט, איז דאך נישט קיין חילוק צווישן איין איד און א צווייטן. When you don't do something, there is no difference. Isn't the כהן גדול different than different things he had to stay away from, always before, he had to... No, that's a preparation, but on יום כיפור itself, no, but this is... On יום כיפור, he doesn't have anything different? No. No. אזוי אויך בפנימיות הענינים, the same way when you look deeper, there's a פסוק it says, "לחיותם ברעב", you give him life with hunger. That means all year we get our sustenance from eating, on יום כיפור we're supposed to get our sustenance from not eating. דער חיות וואס קומט פון דעם רעב גופא, any sustenance you get from not eating, איז ביי אלעמען בשוה, everyone... the not eating is everyone equal. And it says on יום כיפור that's what you're supposed to... The לשון the בערדיטשעווער said, the difference between תשעה באב and יום כיפור, תשעה באב טאר מען נישט עסן. תשעה באב you're not allowed to eat. On יום כיפור, וויל זיך נישט עסן, you don't want to eat. Because you're in a level that you get חיות from from from not eating.

Famous story with with חיסינסקי... This was definitely not in the... Huh? This was definitely not in the... A טייערע story with a guy... What's his name... Huh? So like, no, by לעקאך. He had he was sick and they cut off part of his stomach, he had to eat every three hours, a דאקטאר. The first תשעה באב after he had this operation, he told my father he didn't he couldn't last through the night. He had to eat, by the time it came to 1:00, 2:00 in the morning he had to eat, I mean it's impossible. Now, getting to יום כיפור, so there's no choice, he has to eat, but who a איד wants to eat on יום כיפור? So, he went by לעקאך ערב יום כיפור, and he told the רבי a ברכה... so the רבי... told the רבי his whole story. So the רבי says: זאל זיין לחיותם ברעב! This פסוק that you get not not eating. After יום כיפור, he told my father, he never in his life fasted so easy on יום כיפור like that יום כיפור. Not only that, he davened נעילה פארן עמוד, he said! So, יום כיפור is the not. מה שאין כן די עבודה פון ראש השנה, ראש השנה די עבודה... גופא איז בעצם הנשמה, ס'איז העכער פון התחלקות, you said עבודה ראש השנה is because the נשמה is higher than all differences, איז דאס אבער נמשך אז די עבודה תהיה גופא, is while you're דאווענינג and then you're thinking about השם, אבער לאחרי התפילה, ווען מען גייט אוועק פון דער עבודה, after you finish דאווענינג on ראש השנה, going away from this kind of עבודה, מען פארנעמט זיך מיט אכלו משמנים ושתו ממתקים, and then you come home and you have a good meal, איז די אכילה און שתיה ביי יעדן, if not, everyone eats differently. One guy has bigger כוונות, lower כוונות. Because in כיפור, the אחדות is down here in physical things. The physical behavior is אחדות of everybody. Does the נשמה feed the גוף, no? Mm? Then the נשמה sustains the גוף. That's what it says לעתיד לבוא. Like that's, but יום כיפור is מעין That's what it's saying, yeah, yeah. So even if they have different נשמות, it's somewhat different? Ah, no. In this type of sustenance, they're all the same. און דאס איז אייגנטלעך עילוי שלא בערך אין פרשת וילך לגבי פרשת נצבים. That's the מעלה of וילך over נצבים. אין פרשת נצבים רעדט זיך וועגן די אחדות פון אלע אידן, פון ראשיכם שבטיכם ביז חוטב עציך ושואב מימיך. In

פרשת נצבים, it talks about unity of all the different אידן. ווי זיי קומען צוזאמען, ווען זיי זענען דעמאלט נצבים לפני ה' אלקיכם. It says, all of you are standing in front of השם, and you're all one. That shows that you're one because you're up there, ווייל דאס מיינט אז כולם מתעלים למעלה ממקום חסרון. לפני ה' אלקיכם, they're all at the level of high level, and therefore, they're all באחדות. פרשת וילך רעדט וועגן דער אחדות ווי זי ווערט נתגלה ביי אידן למטה. וילך is talking the way it's down here. ווי זיי שטייען בדרגותיהם, as the אידן are down here in the physical world. און דאס איז כוונת הכתוב, that's what the פסוק says, וילך משה וידבר אל כל ישראל. משה went, וילך. He went and spoke to them. משה רבינו במדריגתו איז געגאנגען און נמשך געווארן, וידבר צו אלע אידן ווי זיי שטייען אין זייער מדריגה. משה went to the אידן, which means he lowered himself to all the אידן. אבער לאידך גיסא, איז אז די זעלבע הליכה והמשכה צו כל ישראל בשווה, he came to to the אידן, but what did he bring to them? This מדריגה of אחדות that is למעלה. So, to have the same מדריגה of אחדות, but down here. און דאס איז דער חיבור פון עצם הנשמה למעלה מיט די נשמה ווי זי איז למטה, the connection between the way we're up there and down here, and that's the greatest thing, to bring it down all down here. על דרך זה איז די ענין פון הקהל. In פרשת וילך, it talks about the מצוה of הקהל, that once in seven years all the אידן had to gather together, and the מלך, the king would talk to them. פון איינע זייט זאגן חז''ל, on one side חז''ל come and tell us, אז אנשים באו ללמוד, נשים באות לשמוע, טף ליתן שכר למביאיהם. It says men, women, and babies, little kids come. Says why? Men come to learn, the women come to hear, and the children? So that the ones that the parents who bring them should get reward. און דאס ווייזט אז די אחדות פון הקהל איז אין אן אופן וואס גיט אן אָרט צו חילוקי דרגות. So, we're saying all the אידן come, it's אחדות, but we're mentioning different levels in coming. נישט ווי די אחדות פון ראש השנה, it's not like the אחדות of ראש השנה where we're all one. לאידך גיסא, but on the other hand, דוקא אין אופן פון הקהל מיט די חילוקי דרגות, איז המלך עומד וקורא. The king reads for them, and accomplishes more in that second level when there are differences, and you make them all into one. די קריאת התורה דורכ'ן מלך וואס דאס נעמט ארום גאנץ כל ישראל בשווה. The king read, and all the אידן were together. און עס קערט אן המשך פון די אחדות פשוטה פון אלע אידן, קאלט אין אן אָרט פון חילוקי דרגות, you bring this unity in this in the space where there are differences, and there you make unity. ביז ווי ער איז מסיים די סדרה, till he finishes in the סדרה of וילך, וידבר משה באזני כל קהל ישראל עד תומם. משה רבינו spoke to them, and he told them this שירה of האזינו עד תומם. עד תומם means till their end, till the end of האזינו. He spoke of everything. But the רבי טייטשט, the פירוש הפנימי in that means, the deeper פשט עד תומם, till their end, not the end of the שירה, אז עד תומם איז מלשון תמימות ושלימות פון אידן, till he made them complete. They say this a story, to make a long story, a פוילישע רבי, I forgot already, a חוזה or somebody, somebody came to him, a חסיד from a different רבי happened to come by him this time of the year. So he said, "נו, did your רבי say a תורה פרשת פרשת האזינו?" So he said, "Yeah." "נו, could you tell me over?" He said to him, "My רבי said this: when it says that משה spoke to them עד תומם, so my רבי said the פשט, עד תומם." He said, "Oh, a מורא'דיקע פשט." "What was the פשט?" That's what he said to him: "פשוט is עד תומם, till then. So he said עד תומם, till the אידן become תמימים." That's how he טייטשט. And that's what the רבי says here: the דיבור משה באזני כל קהל ישראל, when משה spoke to all the אידן together, is נישט נאר to say עצם הנשמה למעלה, he didn't speak to the נשמה the way it's up there and there he spoke to them all together, דאס קומט אראפ אין פועל, תמימות ושלימות אין זייער כחות הגלוים, ביז צו אלע אברי הגוף, that it brought אחדות in the way the אידן are down here. And this is what יום כיפור is about, bringing down the unity of אידן, and also as they say, bringing down Godliness. Into this world down here. That's the סדר starting from ראש השנה, עשרת ימי תשובה, יום כיפור. די הוראה מכל האמור נוגע לפועל, the lesson for all this נוגע לפועל is like this: עשרת ימי תשובה, all these 10 days from ראש השנה to יום כיפור, איז א זמן מסוגל צו מוסיף זיין אין אהבת ישראל, is a special time where you could add in אהבת ישראל. בשעה אז עס איז א ספק פשרה אויב עס איז נישט בשלימות, if we all get together, but it's not complete, עס פעלט אין די אחדות מיט אלע אידן, it's missing in the unity of all אידן, עם וואס פאר א מענטש עס זאל נאר זיין, makes no difference with who, any type of איד. But if you're missing the connection to any type of איד, מיינט דאס נישט נאר אז עס פעלט אין א פרט. You're not just missing, okay, so one איד here, so this this group of אידן, I I'm not close to. So I'm missing that, but everything else is fine. נאר דאס איז נוגע צום כלליותדיקן ענין פונעם המלכוני עליכם אויף גאנץ כלל ישראל. It has an effect, a negative effect, on the general ענין of השם becoming king on כלל ישראל, on all the אידן. וויבאלד דאס מ'דארף זיך גרייטן צו יום כיפור, and since now we have to get ready for יום כיפור, דארף די אהבה צו יעדן איד זיין, so the

love to every Jew has to be נישט נאר אז מען זעט מען פארקוקט די ענינים רעים, that we say the בערדיטשעווער was a מלמד זכות, you excuse whatever, that now you have to have אהבת ישראל like this. You have to look at every Jew, not only, you should know what, overlook his bad, person is a bad person, you have to love him anyway. How do you love him? You just overlook, okay, he's bad, but I overlook it. That's not it. אז ער זעט לכתחילה נאר דעם טוב שבו. It has to be that you לכתחילה only see the good. און דערפאר האט ער אן אהבה צו אים און ער איז זיך מתאחד מיט אים, and he has a love to him. So that's also not enough, that you say overlook his bad, I see his good, and then I love him. So the bottom line is why do I love him? Because I see good. So that's not enough. נאר אפילו ווען ער זעט דעם רע אין אים, you have to be the opposite. Even if you see that the badness in him, ווייזט ער פארדעם ער ווייזט אהבה צו אים אן א חשבון. You show your love to him אן א חשבון. Because על פי חשבון makes no sense. He's no good, why should I love him? Here, even though he's no good, you should love him. וואס די אהבה די זכות מען עסקט זיך צו זיינע השתדלות צו העלפן יעדן אידן וועט בטל זיין די רע. And by doing that, that'll be the greatest way to affect him that he should change, not be bad. און דער וואס עסקט זיך אין מבצע אהבת ישראל, who is working in אהבת ישראל in these tag, in these days, איז מזכה צום המלכוני עליכם בגילוי, so he is זוכה that the אויבערשטער becomes our king in a revealed way, תכתבו ותחתמו לטובה, ביום הכפורים יום כיפור gives us the תכתבו ותחתמו לטובה, לשנה טובה ומתוקה, בגשמיות וברוחניות, בטוב הנראה והנגלה. אמן. A question about the גילוי למטה. You talk earlier that the שלילה. Yeah. שלילה means fasting. Gotta love your fellow Jew. But it means what? It means not eating. Does it mean by not eating or the גילוי למטה is in a way of the שלילה? I can't read the whole thing because of that. So it's a way of a שלילה. In other words, a גילוי is not something we can't really have a בפועל, can't really have a גילוי in this מדרגה down here without being something or a vibe, something that will get you That's a good שאלה, yeah. That's a good question. Really? That is the question. Yom Kippur, so it explains, בנין המלוכה בשלימות. It's revealed גילוי למטה. גילוי למטה, okay. Ah, you say in Yom Kippur is עלית המלכות לעתיק, and the גילוי למטה is on סוכות? So he says, in Yom Kippur is also גילוי למטה, but it's in a form of a שלילה. It's a different type of גילוי. Right, it's a different type of גילוי. But it's למטה. In other words, it's not something we can completely absorb in a In a positive way. in a positive way. There we have to reveal in a In more of an of an awe-struck way, as opposed to a In awe, you know, like a awe, like a יראה, יראה, יראה עילאה, so to speak. Yeah, yeah, yeah. in the New York area. Yeah? Can be. He's He's settled in Deal, New Jersey. Deal's ספרדים, Deal's ספרדי. Yeah. Yeah, he definitely turned up to Chabad house. Not a Chabad house, no. The funniest thing in the world, the funniest thing in the world, not a Chabad house. In Lakewood? Oh, yeah? In fact, if you're a חב"ד'ניק guy, מוזר. Nachmanson like Leib Shapiro, Nachmanson could be there. Named Leib, yeah, he's named after the same person I'm named. Is that funny or what? Could have told him that. And ברוך השם, he had an operation, I pushed him in a wheelchair. I'm going to have to learn this with somebody after in the morning, I don't know. So I'm going to try to walk. There shouldn't be Who's in front of ninety-two, yeah? Yeah. Okay. I'm going to I'm going to take this. Okay. It's right... Is there plenty of room? Yeah, it's right. I get to פארברענגען מיט א מנין, a כל בית, כל שכן כשיושבין עשרה, that the פריערדיקער רבי said. The פריערדיקער רבי said, oh yeah, that it's 10. When you get a פארברענגען, and that was all, when anytime you have a מנין, that's where the שכינה... Okay, good. דער טעם איז אזוי, דאס שטייט אז לית אתר פנוי מיניה, that there's no place that doesn't have the אייבערשטער. אז דער אייבערשטער איז דאך פאראן אומעטום, he is all over. און און און וואס איז דאס... אייבערשטער איז דאך גענוג. So why if there be an עשרה? What do What does it mean you have 10 people? What does it accomplish? דער ענין איז אזוי, אז בעת עס זענען פאראן 10 אידן צוזאמען, when you have 10 אידן together, דעמאלט איז שכינה שרויה מער בגילוי. עלי סער היר, עס קומט דעמאלט ליכטיקער. ליכטיקער. The heart become lighter because there is a greater awakening. Yeah, among the spirits. Among ten אידן. All right. So, לית אתר פנוי מיניה, this this that there is no place that doesn't have the אייבערשטער. Now, we have an ענין התבוננות. When you when you are in a place when you're not with 10 people, you have to have התבוננות. מען דארף זיך מתבונן זיין אין דעם. You have to have התבוננות of the אייבערשטער האט באשאפן די וועלט און ער פירט אן די וועלט און ער פירט אומעטום די וועלט, he runs the world, ממילא איז פאראן אומעטום. Right, therefore he is everywhere. He is everywhere, אומעטום. אין אין יעדער זמן און אין יעדער מקום. דארף מען זיך דאך דארף מען זיך דאך אריינטראכטן אין דעם. You have to think about it that the אייבערשטער is everywhere. In other words,

when you have 10 people it automatically or automatically you're you're awakened. But when you're alone you have to sit and have התבוננות. אבער בשעת עס געפינען זיך 10 אידן צוזאמען, דארף מען זיך אפילו ניט אריין אריינטראכטן אריינטראכטן זיך אין דעם, you don't have to think about it, we are being awakened to לימוד התורה. ביי דעמאלט איז אלעס בגילוי, it's definitely revealed. ממילא איז אין שלום עליכם ביז... Okay, got it. Now, דער ענין איז אזוי, there are three things: עולם, שנה, נפש. עולם, שנה, נפש, yeah. Right, which is which is place, time, and spirituality. אזוי ווי ס'איז פאראן חילוקים אין נפש, so too you have you have distinctions there. דאס הייסט, אז ס'איז דא מעליות יתירות, ווי ס'איז דא 10 אידישע נפשות, when you have 10 נפשות together, there's there's definitely that. אזוי, אזוי זענען אויך פאראן חילוקים אין זמן ומקום. So, too, you have changes in time and place. וואס וואס איז דער ענין פון שנה ומקום? The ענין of time and place. בשעת ווען מען זיצט אין אין א בית הכנסת, בית מדרש, אדער אין א ישיבה, when you're in a שול, or a בית מדרש, or an ישיבה, עס איז גאנץ אן אנדערש ווי בשעת ווען מען זיצט אין גאס. I forgot what this stands for. It It's totally different than when you find yourself in the street. Okay. I forgot what this stands for. What's that? Yeah, yeah. Nothing to do Nothing to do with עולם, שנה, נפש? No, no, no, no, no. It's an expression. Okay, but this is like cool. It's so mean to say. It It's... You know what, it's דאס גלייכן. You know it's דאס גלייכן? Yeah, that's something else. Really, is it? Okay, I think so. Okay. What? דאס גלייכן, no. אבער מצד המקום, המקום הקדוש, שטייען מען אין א צד... because you're in a you're in a holy place, therefore you're awakened. Okay. So, that's in place when you're in a holy place. So just which is a נפש, place, now זמן. Now, חילוקי זמן, בשבת ויום טוב, אדער עשרת ימי תשובה, שטייען דא אין אן עקסטערע זייט... Now, you have place. Now, watch this. היינט, בשעת עס טרעפט זיך אלע דריי זאכן צוזאמען, when there is a

confluence of all three ענינים, right, דאס פאראן דא דא'ס האבן 10 אידן, right? און נאך א מקום זה, and there and it's more than 10. And it's more than 10. דעמאלט געפינט זיך אין דער צייט פון עשרת ימי תשובה. Now, you have set the time. וואס וואס אויף דער צייט שטייט, "דרשו ה' בהמצאו קראהו בהיותו קרוב". Right, you know what that means, right? No. This is this is talking about, "דרשו ה' בהמצאו", search out השם when he can be found, "קראהו", call out to him because he is close. And and the גמרא says, what is this talking about? Right. And the גמרא says, what is this talking about? About the עשרת ימי תשובה. אלו אלו עשרת ימים שבין ראש השנה, right? And it says, דער אייבערשטער is is an omniscient, דער אייבערשטער is everywhere and wherever He is. דער אייבערשטער calls everybody no matter where he is, and and and and when he is. מען געפינט זיך אין דער הויז וואס פון דעם שר, and when you're in 770, right? The house of the of the of the פריערדיקער רבי, of the previous רבי. וואס ער האט געדאוונט די לעצטע 10 יאר, which he has done for the last 10 years, איז מציאותדיק אלע דריי זאכן צוזאמען, אוודאי א שעת רצון און א שעת הכושר אז עס זאל זיין אלע ענינים פון תפילה בציבור און ברוב עם הדרת מלך. When you have the confluence of all three things, you you you have a מניין, דאווענען, עשרת ימי תשובה in in 770, right? This part, what's it? ברוב עם... ברוב עם הדרת מלך. Exactly. Turn the light? Okay, thank you. וואס דאס איז די תכלית פון תורה, אז מען זאל... When יידן are staying in the בית הכנסת or the ישיבה in this time of עשרת ימי תשובה, that is, you're not always going to find yourself in that time. נאר אייכן יעדע צייט און יעדע ארט און יעדע און יעדע אות זאל מען זאל מען זיך אויס אויספירן, like you're deciding it and afterwards you're saying you're doing עשרת ימי תשובה in שול. You

should you should you should comport yourself throughout the entire year, wherever you are, whatever place you are, whatever time it is, in the same way as you did when you were in שול with 10 people during עשרת ימי תשובה. דאס מיינט מען זאל זיך אויספירן די גאנצע כוונה, and in order that you should do it all year appropriately, אויף דעם נעמט מען כח און שטארקייט אין דער צייט פון עשרת ימי תשובה, from this you get you get the strength from being in עשרת ימי תשובה, אז דער גאנצן יאר זאל מען זיך אויספירן ווי מען דארף און און זיין נאנט צום אייבערשטן. You you are you are you get this in order to be able to do this by being close to the אייבערשטער during the עשרת ימי תשובה. וואס דער אייבערשטער איז דער איינציקער בעל הבית, דער אמתער בעל הבית אויף די גאנצע וועלט. דער אייבערשטער is is is the one בעל הבית, the true בעל הבית, right? און דורך דעם, וואס עשה רצונו כרצונך, you make His will your will, יעשה רצונך כרצונו, He is going to make your His will your will. אז דער אייבערשטער וועט געבן אלץ וואס מען דארף, סיי רוחניות און סיי גשמיות. The אייבערשטער is going to give you everything that you need, סיי בגשמיות סיי ברוחניות. Now,

watch this. דערמיט וועט מען פארשטיין, with this we're going to understand, די קשר פון ענין פון יום כיפור מיט די כהן גדול וואס פארפאלגט וואס פארפאלגט נאך די עבודה. What is this, what happens by the עבודה? The כהן גדול went into the קדש הקדשים, right? Yeah. And now, you're going to have the confluence of all these three things again by the כהן גדול. יום כיפור is there, הייליקסטע טאג פון גאנצן יאר, is the holiest year, which is שנה. שנה. Which is time, right? וואס דעמאלט איז די התעוררות נשמה סאך מער, עפ"י די אידן וואס האבן נישט קיין ענין פון עני נפש, that there you have the the התעוררות, which is the נפש. Then you have two things, שנה and נפש. Right. און און דעם רב... טאג איז אין שול, במקום קדוש. קדש הקדשים. Right, you're in the place. Right, so and the כהן גדול himself was in the קדש הקדשים, right? On the highest day of the year, right, with the highest התעוררות, right? He had confluence of, you know. ופרט בזמן... But he had the the, what would make the smoke rise of it. Right. ופרט בזמן שבית המקדש היה קיים, the כהן גדול would go into in קדש הקדשים, he was in the holiest place, you know.

What did he do when he when he walked out? What's the first thing he did? But in the highest moment, the pinnacle of the of the of the in the holiest place in the holiest time, with the holiest with the holiest awakening, what did he do? Was באלד נאך די עבודה פלעגט ער מתפלל זיין א תפילה קצרה צום אייבערשטן אויף פרנסה פאר אלע יידן. Yeah, he did. Yeah, he did. That's, so that's what he said, a תפילה קצרה for פרנסה. And we've seen it. And the, and the הרבי, I would say when you have all three things, He is just going to give you everything that you need. So it's that's that you see that in the כהן גדול. For the כהן גדול, when he had the confluence of all these three things, what did he do? Focused on פרנסה. Right? וואו דורך דעם, וואס זיי זענען פארבונדן און נאנט צום אייבערשטן, that this, that that through this, that יידן are connected and close to the אייבערשטער, קען מען קען מען דעמאלט פועלן ביים אייבערשטן אלץ וואס מען דארף, you can effect by the אייבערשטער you get everything you need! אן איבעריקע בקשות, without without any any any additional request, in other words, it was a תפילה קצרה. Right. He said a short תפילה. As as es is מספיק א תפילה קצרה. And that was enough, yeah. עס זאל זיין פרנסה, און פרנסה בכבוד, און קינדער, אויך אין גשמיות, אויך אין גשמיות, אזוי ווי עס האט אויסגעקאכט אין די תפילה קצרה פון דעם כהן גדול. The the way it was established by the תפילה קצרה of the כהן גדול. And then he says, cuz this was this was said to עסקנים in ישיבת תומכי תמימים, to to our involved, this is activists in ישיבת תומכי תמימים.

איך ווינטש אייך אלעמען אַ סך הצלחה אין אַלע אייערע ענינים פרטים, all all all in your individual things that you do, ווי אויך אַ סך הצלחה אין אייער אַרבעט לטובת הישיבה, and also you should have to be successful in everything you do for the ישיבה, אַז די ישיבה תומכי תמימים זאָל קענען עפענען די טירן און און און אַרײַננעמען אַ סך מער תלמידים, that that the ישיבה should be able to accept more, more and more students, וואָס זיי זאָלן שפּעטער זײַן פירן בײַ פירערס בײַ יידן, that that they should all become leaders among the Jews, right? און און און און פארשפרייטן גאטלעכקייט אין דער וועלט, and spread out Godliness throughout the world, and through them מע זאָל זוכה זײַן צו אַ כתיבה וחתימה טובה בתוך כלל ישראל. אמן, יישר כח. Isn't that great? So by דאַוונענען on עשרת ימי תשובה, in a שול, with a מנין, right, you're able to have those three things come come together where the אויבערשטער gives you everything you need. And on יום כיפור especially. Right, and so you have the you כהן גדול. Yeah, so now I'm gonna bid more for מפטיר יונה. Isn't that great, though? Is that like, you know, it puts the whole thing together? And you see this by the כהן גדול, because the כהן גדול, the highest moment, and in the highest place, and with the highest, when he's the closest to God, what does he do? He asks for פרנסה for Jews. Right. But it only takes a short תפילה. Right. Because you don't need anymore. Well, because he's Because at that moment It's the most auspicious moment. you're so close to God, He's gonna give you anything you want... Yeah, very good. Very good. יישר כח. יישר כח. יא יא יא. Thank you, יעקב. יישר כח. Be well. Appreciate it. I got it on tape. I got it on tape. Take care. Be well. Thanks.